Blizny różnią się od siebie. Najczęściej dzielimy je na przerosłe i zanikowe. W zależności od ich rodzaju, rozległości oraz czasu, w jakim powstały, istnieje wiele różnych technik leczenia.
Blizny zanikowe i rozstępy
W miejscu uszkodzenia skóry właściwej gromadzi się tkanka łączna włóknista. Im bardziej rozległy uraz i dłuższe gojenie, tym większa blizna – wyjaśnia dr Wiśniowski. W przypadku małej zanikowej blizny możliwe jest jej wycięcie z ponownym, warstwowym zszyciem tkanek. Takie działanie często przynosi bardzo dobry efekt estetyczny, szczególnie gdy rana jest zamknięta bez napięcia, a szwy usunięto dość szybko. Nie zawsze jest to jednak możliwe.
W przypadku bardziej rozległych blizn zanikowych lub małych, ale licznych zmian, jak np. blizn potrądzikowych, z pomocą przychodzą nowe technologie. – Bardzo dobre efekty przynosi zastosowanie lasera frakcyjnego, radiofrekwencji mikroigłowej lub frakcyjne nakłuwanie mikroigłowe przy użyciu Dermapena. Zabiegi takie należy powtarzać w odstępach ok. 1-2 miesięcy, a liczba sesji ustalana jest indywidualnie. Zazwyczaj jest to minimum 4-5 zabiegów – mówi chirurg.
Odrębnym problemem jest leczenie rozstępów, które powstają najczęściej podczas nadmiernego rozciągania skóry wskutek zerwania sieci włókien kolagenowych i elastynowych. Jednym z najskuteczniejszych sposobów ich leczenia jest radiofrekwencja mikroigłowa dająca możliwość podgrzania skóry na głębokości nawet 3 mm.
Dobrym sposobem wspomożenia procesu gojenia blizn są terapie łączone. Dodanie do wymienionych zabiegów osocza bogatopłytkowego lub fibryny nasili regenerację i odbudowę tkanek dzięki zawartym w nich czynnikom wzrostu i płytkom krwi. Potencjał odbudowy dają także komórki macierzyste pochodzące z tkanki tłuszczowej, przydatne zwłaszcza w leczeniu blizn poparzeniowych.
Należy pamiętać, że w każdym z tych przypadków leczenie jest trudne i długotrwałe, pozwala poprawić wygląd blizny i uzyskać bardzo dobre efekty estetyczne, ale nigdy nie zlikwiduje jej całkowicie. Kombinacja różnych technik i metod oraz cierpliwość pacjenta to klucz do sukcesu.
Blizny przerosłe i keloidy
Leczenie blizn przerosłych i keloidów (bliznowców) jest możliwe, ale także trudne i długotrwałe. Czym się one różnią? Bliznowiec to odmiana łagodnej zmiany skórnej, która powstaje w wyniku zaburzenia procesu gojenia w obrębie skóry. Przybiera formę sinoczerwonego guzka i charakteryzuje się twardą, zbitą strukturą. W odróżnieniu od blizny przerosłej może rozprzestrzeniać się poza bliznę, z której powstaje. Zazwyczaj jest niebolesny, może mu jednak towarzyszyć świąd. Zwykle powstaje jako postać wtórna do urazów skóry czy cięć chirurgicznych, ale może też tworzyć się samoistnie, a przyczyna nie jest znana. Wiadomo natomiast, że niektóre osoby wykazują większą skłonność do ich tworzenia. Najczęściej występują w obrębie klatki piersiowej, ramion, w okolicach pępka i płatków uszu.
Nie istnieje jedna skuteczna metoda leczenia tych zmian. W początkowej fazie tworzenia blizny skuteczne mogą być plastry silikonowe, które przez ucisk zmniejszają jej rozrost, a także specjalistyczne żele ograniczające nadmierną syntezę kolagenu. W przypadku zaawansowanego bliznowca z dobrym efektem stosuje się iniekcje kortykosteroidów, laseroterapię oraz krio- i radioterapię. Nie jest wskazane wycięcie chirurgiczne bliznowca, ponieważ może się to wiązać z wytworzeniem jeszcze większej zmiany obejmującej nowo powstałą bliznę – podsumowuje dr Wiśniowski.
– Reklama –
